Drijfveren

Mijn eerste eigen leesboek heet 'Simon en de verlegen clown'. (Ik heb hem nog). Gefascineerd lees ik de verschillende verhalen die er in staan. Ik ben totaal van de wereld, ik ben in het boek, bij al die verhalen, in al die verschillende werelden! Ik leer nieuwe dieren kennen, ik wil als een heksje kunnen vliegen op een bezem, ik ben net zo bang van de spoken als Simon, ik vind prins Archibald zielig..., Op mijn negende wordt ik lid van de biebbus. Die bus lees ik helemaal leeg. En ik ben nooit meer opgehouden met lezen. Wat een rijkdom aan kennis en fantasie brengen boeken me,

Dertien jaar, eind jaren 70. Ik draag persoonlijke verhalen mee die ik niet zo maar aan anderen vertel. Ik merk dat mensen oordelen. Over mij, over anderen. Zonder doorvragen. Zonder te toetsen wat jij denkt dat het beste voor je is. Zonder aanraken van het verhaal achter het verhaal dat je naar buiten brengt. Zonder echt te luisteren, waardoor ongehoord blijft wat er werkelijk speelt. Wat weten ze nou van mij? Ook ik oordeel. Wat weet ik van een ander? Verhalen tellen, dat weet ik!